Ο ρατσισμός στις μέρες είναι μια κοινωνική μάστιγα, ακόμα και τα άτομα με ειδικές ανάγκες είναι θύματα του ρατσισμού γι’ αυτό το λόγο τα άτομα αυτά δυσκολεύονται να κάνουν φίλους που δεν έχουν κάποια “ιδιαιτερότητα”!

Οι άνθρωποι με ιδιαιτερότητες είναι σαν και εμάς και χρειάζονται ίση μεταχείριση και όχι λύπηση! Τα άτομα αυτά αρχικά πρέπει να συμφιλιωθούν με την ιδιαιτερότητά τους, αυτό γίνεται με ψυχολογική υποστήριξη από ειδικό, εμψύχωση από το περιβάλλον τους αλλά και τους θεραπευτές τους. Οι συνάνθρωποι τους πρέπει να προσπαθούν να τους δείξουν ότι η ζωή δεν τελειώνει εκεί που αρχίζει η ιδιαιτερότητα τους και ότι μπορούν να σταθούν ξανά με αξιώσεις στα “πόδια τους”!

Η ανεξαρτησία είναι πολύ σημαντική, για αυτό το λόγο οι θεραπευτές προσπαθούν σε πρώτη φάση να τους βγάλουν έξω από το σπίτι και ύστερα να τους κεντρίσουν το ενδιαφέρον με πράγματα τα οποία θα μπορούσαν να ασχοληθούν. Τα άτομα με “ειδικές ανάγκες” κ συγκεκριμένα με κινητικά προβλήματα αντιμετωπίζουν αρκετά προβλήματα ως προς τις μετακινήσεις τους, αυτό οφείλεται στο ότι η Ελλάδα δεν έχει μεριμνήσει αρκετά για τα άτομα αυτά κ δεν έχει σωστές υποδομές όπως συμβαίνει άλλωστε σε πολλές των περιπτώσεων!

Τέλος πρέπει να γίνουμε επιτέλους άνθρωποι και όχι μονάχα αυτές τις εορταστικές μέρες της περισυλλογής. Φανταστείτε πόσο δύσκολο είναι να δένεις τα κορδόνια σου με το ένα χέρι,να γράφεις χρησιμοποιώντας το στόμα σου,να κατεβαίνεις τα σκαλιά με ένα πόδι…

Παρακάτω αναφέρονται κάποιοι από τους στοιχειώδης τρόπους συμπεριφοράς που πρέπει να υπάρχουν.

-Αν μιλάτε για λίγο με άτομο σε αναπηρικό καρότσι προσπαθήστε να χαμηλώσετε στο ύψος του, ώστε να αποκτήσετε οπτική επαφή.
-Μην επαινείτε υπερβολικά ένα άτομο με αναπηρία που εκτελεί φυσιολογικές καθημερινές εργασίες
-Ενώ περιμένετε στη γραμμή, παραχωρήστε τη θέση σας σε ένα άτομο με αναπηρία ή μεσολαβήστε ώστε το άτομο αυτό να προχωρήσει μπροστά στη σειρά και μην στέκεστε ακριβώς μπροστά του σε πολύ κοντινή απόσταση.

No related posts.